Or\u0119dzie Ojca \u015awi\u0119tego Leona XIV na IX \u015awiatowy Dzie\u0144 Ubogich<\/p>\n
<\/p>\n
OR\u0118DZIE OJCA \u015aWI\u0118TEGO LEONA XIV XXXIII Niedziela Zwyk\u0142a Ty jeste\u015b moj\u0105 nadziej\u0105 (por. Ps 71, 5)<\/strong><\/p>\n 1. \u201eTy bowiem, m\u00f3j Bo\u017ce, jeste\u015b moj\u0105 nadziej\u0105\u201d (Ps 71, 5). S\u0142owa te wyp\u0142yn\u0119\u0142y z serca przyt\u0142oczonego powa\u017cnymi trudno\u015bciami: \u201eZes\u0142a\u0142e\u015b na mnie wiele srogich utrapie\u0144\u201d (w. 20) \u2013 m\u00f3wi psalmista. Mimo to, jego dusza jest otwarta i ufna, poniewa\u017c [jest] niezachwiana w wierze, kt\u00f3ra rozpoznaje wsparcie Boga i to wyznaje: \u201eB\u0105d\u017a mi ska\u0142\u0105 schronienia i zamkiem warownym\u201d (w. 3). St\u0105d pochodzi niewzruszona ufno\u015b\u0107, \u017ce nadzieja w Nim nie zawodzi: \u201eW Tobie, Panie, moja ucieczka, niech nie doznam wstydu na wieki\u201d (w. 1).<\/p>\n Po\u015br\u00f3d pr\u00f3b \u017cycia, nadzieja jest o\u017cywiana niezawodn\u0105 i dodaj\u0105c\u0105 otuchy pewno\u015bci\u0105 mi\u0142o\u015bci Boga, rozlanej w sercach przez Ducha \u015awi\u0119tego. Dlatego ona nie zawodzi (por. Rz 5, 5), a \u015bw. Pawe\u0142 mo\u017ce napisa\u0107 do Tymoteusza: \u201etrudzimy si\u0119 i walczymy, poniewa\u017c z\u0142o\u017cyli\u015bmy nadziej\u0119 w Bogu \u017cywym\u201d (1 Tm 4, 10). \u017bywy B\u00f3g jest bowiem \u201edawc\u0105 nadziei\u201d (Rz 15, 13), kt\u00f3ry w Chrystusie, poprzez swoj\u0105 \u015bmier\u0107 i zmartwychwstanie, sta\u0142 si\u0119 \u201enasz\u0105 nadziej\u0105\u201d (1 Tm 1, 1). Nie mo\u017cemy zapomina\u0107, \u017ce zostali\u015bmy zbawieni w tej nadziei, w kt\u00f3rej musimy pozosta\u0107 zakorzenieni.<\/p>\n 2. Ubogi mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 \u015bwiadkiem silnej i niezawodnej nadziei, w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce jest ona wyznawana w niepewnych warunkach \u017cycia, pe\u0142nych niedostatk\u00f3w, krucho\u015bci i marginalizacji. On nie liczy na bezpiecze\u0144stwo, jakie daje w\u0142adza i posiadanie; wr\u0119cz przeciwnie \u2013 cierpi z ich powodu i cz\u0119sto pada ich ofiar\u0105. Jego nadzieja mo\u017ce spocz\u0105\u0107 jedynie gdzie indziej. Uznaj\u0105c, \u017ce B\u00f3g jest nasz\u0105 pierwsz\u0105 i jedyn\u0105 nadziej\u0105, r\u00f3wnie\u017c my przechodzimy od nadziei ulotnych do nadziei trwa\u0142ej. W obliczu pragnienia, aby B\u00f3g by\u0142 naszym towarzyszem w drodze, bogactwa trac\u0105 na znaczeniu, poniewa\u017c odkrywamy prawdziwy skarb, kt\u00f3rego naprawd\u0119 potrzebujemy. Wyra\u017anie i mocno rezonuj\u0105 s\u0142owa, kt\u00f3rymi Pan Jezus napomina\u0142 swoich uczni\u00f3w: \u201eNie gromad\u017acie sobie skarb\u00f3w na ziemi, gdzie m\u00f3l i rdza niszcz\u0105 i gdzie z\u0142odzieje w\u0142amuj\u0105 si\u0119 i kradn\u0105. Gromad\u017acie sobie skarby w niebie, gdzie ani m\u00f3l, ani rdza nie niszcz\u0105 i gdzie z\u0142odzieje nie w\u0142amuj\u0105 si\u0119 i nie kradn\u0105\u201d (Mt 6, 19-20).<\/p>\n 3. Najwi\u0119ksz\u0105 bied\u0105 jest nieznajomo\u015b\u0107 Boga. Przypomnia\u0142 nam o tym Papie\u017c Franciszek, gdy pisa\u0142 w Evangelii gaudium: \u201enajgorsz\u0105 dyskryminacj\u0105, jakiej do\u015bwiadczaj\u0105 ubodzy, jest brak opieki duchowej. Olbrzymia wi\u0119kszo\u015b\u0107 ubogich otwarta jest szczeg\u00f3lnie na wiar\u0119; potrzebuj\u0105 Boga i nie mo\u017cemy nie ofiarowa\u0107 im Jego przyja\u017ani, Jego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, Jego S\u0142owa, sprawowania Sakrament\u00f3w i propozycji drogi wzrostu i dojrzewania w wierze\u201d (n. 200). Jest tutaj fundamentalna i ca\u0142kowicie oryginalna \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, jak odnale\u017a\u0107 w Bogu w\u0142asny skarb. Jan Aposto\u0142 podkre\u015bla bowiem: \u201eJe\u015bliby kto\u015b m\u00f3wi\u0142: \u00abMi\u0142uj\u0119 Boga\u00bb, a brata swego nienawidzi\u0142, jest k\u0142amc\u0105, albowiem kto nie mi\u0142uje brata swego, kt\u00f3rego widzi, nie mo\u017ce mi\u0142owa\u0107 Boga, kt\u00f3rego nie widzi\u201d (1 J 4, 20).<\/p>\n Jest to prawda wiary i sekret nadziei: wszystkie dobra tej ziemi \u2013 rzeczywisto\u015b\u0107 materialna, przyjemno\u015bci \u015bwiata, dobrobyt ekonomiczny \u2013 cho\u0107 wa\u017cne, nie wystarczaj\u0105, aby uszcz\u0119\u015bliwi\u0107 serce. Bogactwa cz\u0119sto zwodz\u0105 i prowadz\u0105 do dramatycznych sytuacji ub\u00f3stwa, przede wszystkim do przekonania, \u017ce nie potrzebujemy Boga i mo\u017cemy prowadzi\u0107 w\u0142asne \u017cycie niezale\u017cnie od Niego. Przychodz\u0105 na my\u015bl s\u0142owa \u015bw. Augustyna: \u201eCa\u0142a twoja ufno\u015b\u0107 niechaj b\u0119dzie w Bogu: B\u0105d\u017a u Niego \u017cebrakiem, \u017ceby\u015b Nim zosta\u0142 nape\u0142niony. Bo cokolwiek by\u015b posiada\u0142, nie maj\u0105c Jego: (\u2026) czuj si\u0119 potrzebuj\u0105cy Go, aby\u015b zosta\u0142 przez Niego nape\u0142niony, tym jeste\u015b biedniejszym\u201d (Obja\u015bnienia Psalm\u00f3w, Ps. 85, 3, t\u0142um. Jan Sulowski, Warszawa 1986, s. 90).<\/p>\n 4. Nadzieja chrze\u015bcija\u0144ska, do kt\u00f3rej odsy\u0142a S\u0142owo Bo\u017ce, jest pewno\u015bci\u0105 na drodze \u017cycia, poniewa\u017c nie zale\u017cy od ludzkiej si\u0142y, ale od obietnicy Boga, kt\u00f3ry jest zawsze wierny. Dlatego chrze\u015bcijanie od samego pocz\u0105tku chcieli uto\u017csamia\u0107 nadziej\u0119 z symbolem kotwicy, kt\u00f3ra daje stabilno\u015b\u0107 i bezpiecze\u0144stwo. Nadzieja chrze\u015bcija\u0144ska jest jak kotwica, kt\u00f3ra przytwierdza nasze serce do obietnicy Pana Jezusa, kt\u00f3ry zbawi\u0142 nas przez swoj\u0105 \u015bmier\u0107 i zmartwychwstanie, i kt\u00f3ry powr\u00f3ci ponownie po\u015br\u00f3d nas. Nadzieja ta nadal ukazuje jako prawdziw\u0105 perspektyw\u0119 \u017cycia \u201enowe niebo\u201d i \u201enow\u0105 ziemi\u0119\u201d (2 P 3, 13), gdzie istnienie wszystkich stworze\u0144 znajdzie sw\u00f3j autentyczny sens, poniewa\u017c nasza prawdziwa ojczyzna jest w niebie (por. Flp 3, 20).<\/p>\n W zwi\u0105zku z tym, Miasto Bo\u017ce zobowi\u0105zuje nas do dzia\u0142ania na rzecz miast ludzkich. Ju\u017c teraz musz\u0105 one zacz\u0105\u0107 je przypomina\u0107. Nadzieja, podtrzymywana przez mi\u0142o\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105 rozlan\u0105 w naszych sercach przez Ducha \u015awi\u0119tego (por. Rz 5, 5), przemienia serce ludzkie w urodzajn\u0105 ziemi\u0119, gdzie mo\u017ce zakie\u0142kowa\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 dla \u017cycia \u015bwiata. Tradycja Ko\u015bcio\u0142a nieustannie potwierdza t\u0119 wzajemn\u0105 zale\u017cno\u015b\u0107 mi\u0119dzy trzema cnotami teologalnymi: wiar\u0105, nadziej\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105. Nadzieja rodzi si\u0119 z wiary, kt\u00f3ra j\u0105 karmi i podtrzymuje, opieraj\u0105c si\u0119 na mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra jest matk\u0105 wszystkich cn\u00f3t. A mi\u0142o\u015bci potrzebujemy dzisiaj, teraz. Nie jest to obietnica, lecz rzeczywisto\u015b\u0107, na kt\u00f3r\u0105 patrzymy z rado\u015bci\u0105 i odpowiedzialno\u015bci\u0105: anga\u017cuje nas, kieruj\u0105c nasze decyzje ku dobru wsp\u00f3lnemu. Kto natomiast nie ma mi\u0142o\u015bci, nie tylko nie ma wiary i nadziei, ale odbiera nadziej\u0119 swemu bli\u017aniemu.<\/p>\n 5. Biblijna zach\u0119ta do nadziei niesie zatem ze sob\u0105 obowi\u0105zek podj\u0119cia konsekwentnej odpowiedzialno\u015bci w historii, bezzw\u0142ocznie. Mi\u0142o\u015b\u0107 bowiem \u201estanowi najwi\u0119ksze przykazanie spo\u0142eczne\u201d (Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, 1889). Ub\u00f3stwo ma przyczyny strukturalne, kt\u00f3re powinny by\u0107 rozwi\u0105zane i usuni\u0119te. Kiedy to si\u0119 dzieje, wszyscy jeste\u015bmy wezwani do tworzenia nowych znak\u00f3w nadziei, kt\u00f3re \u015bwiadcz\u0105 o chrze\u015bcija\u0144skiej mi\u0142o\u015bci, tak jak czynili to liczni \u015bwi\u0119ci i \u015bwi\u0119te w ka\u017cdej epoce. Szpitale i szko\u0142y, na przyk\u0142ad, s\u0105 instytucjami stworzonymi, aby wyra\u017ca\u0107 przygarniecie najs\u0142abszych i wykluczonych. Powinny one by\u0107 cz\u0119\u015bci\u0105 polityki publicznej ka\u017cdego kraju, jednak wojny i nier\u00f3wno\u015bci cz\u0119sto nadal temu przeszkadzaj\u0105. Coraz bardziej, znakami nadziei staj\u0105 si\u0119 dzi\u015b domy rodzinne, wsp\u00f3lnoty dla ma\u0142oletnich, o\u015brodki konsultacyjne i pobytowe, jad\u0142odajnie dla ubogich, noclegownie, szko\u0142y ludowe: ile\u017c jest to znak\u00f3w, cz\u0119sto ukrytych, na kt\u00f3re by\u0107 mo\u017ce nie zwracamy uwagi, a kt\u00f3re s\u0105 tak wa\u017cne, aby otrz\u0105sn\u0105\u0107 si\u0119 z oboj\u0119tno\u015bci i pobudzi\u0107 do zaanga\u017cowania w r\u00f3\u017cne formy wolontariatu!<\/p>\n Ubodzy nie s\u0105 dla Ko\u015bcio\u0142a kwesti\u0105 poboczn\u0105, odwracaj\u0105c\u0105 uwag\u0119, ale najbardziej umi\u0142owanymi bra\u0107mi i siostrami, poniewa\u017c ka\u017cdy z nich, swoim istnieniem, a tak\u017ce s\u0142owami i m\u0105dro\u015bci\u0105, kt\u00f3rej jest no\u015bnikiem, sk\u0142ania do namacalnego dotkni\u0119cia prawdy Ewangelii. Zatem \u015awiatowy Dzie\u0144 Ubogich ma na celu przypomnienie naszym wsp\u00f3lnotom, \u017ce ubodzy s\u0105 w centrum ca\u0142ej dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej. Nie tylko w jego wymiarze charytatywnym, ale r\u00f3wnie\u017c w tym, co Ko\u015bci\u00f3\u0142 celebruje i g\u0142osi. B\u00f3g przyj\u0105\u0142 ich ub\u00f3stwo, aby uczyni\u0107 nas bogatymi poprzez ich g\u0142osy, ich historie, ich twarze. Wszystkie formy ub\u00f3stwa, bez wyj\u0105tku, s\u0105 wezwaniem do konkretnego \u017cycia Ewangeli\u0105 i dawania skutecznych znak\u00f3w nadziei.<\/p>\n 6. Jest to zach\u0119ta, kt\u00f3ra wyp\u0142ywa z obchod\u00f3w Jubileuszu. To nie przypadek, \u017ce \u015awiatowy Dzie\u0144 Ubogich obchodzony jest pod koniec tego roku \u0142aski. Kiedy Drzwi \u015awi\u0119te zostan\u0105 zamkni\u0119te, b\u0119dziemy musieli zachowa\u0107 i przekaza\u0107 Bo\u017ce dary, kt\u00f3re zosta\u0142y z\u0142o\u017cone w nasze r\u0119ce w ci\u0105gu ca\u0142ego roku modlitwy, nawr\u00f3cenia i \u015bwiadectwa. Ubodzy nie s\u0105 przedmiotem naszej pos\u0142ugi duszpasterskiej, ale kreatywnymi podmiotami, kt\u00f3re sk\u0142aniaj\u0105 nas do ci\u0105g\u0142ego poszukiwania nowych form \u017cycia Ewangeli\u0105 dzisiaj. W obliczu nast\u0119puj\u0105cych coraz to nowych fal zubo\u017cenia, istnieje niebezpiecze\u0144stwo przyzwyczajenia si\u0119 i poddania si\u0119. Ka\u017cdego dnia spotykamy osoby ubogie lub zubo\u017ca\u0142e, a niekiedy, to nam samym mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107 mie\u0107 mniej, straci\u0107 to, co kiedy\u015b wydawa\u0142o nam si\u0119 pewne: mieszkanie, odpowiedni\u0105 ilo\u015b\u0107 po\u017cywienia na ka\u017cdy dzie\u0144, dost\u0119p do opieki zdrowotnej, dobry poziom wykszta\u0142cenia i informacji, wolno\u015b\u0107 religijn\u0105 i wolno\u015b\u0107 s\u0142owa.<\/p>\n Wspieraj\u0105c dobro wsp\u00f3lne, nasza odpowiedzialno\u015b\u0107 spo\u0142eczna opiera si\u0119 na stw\u00f3rczym ge\u015bcie Boga, kt\u00f3ry obdarza wszystkich dobrami ziemi: podobnie jak one, r\u00f3wnie\u017c owoce pracy cz\u0142owieka powinny by\u0107 dost\u0119pne dla wszystkich w r\u00f3wnym stopniu. Pomoc ubogim jest bowiem kwesti\u0105 sprawiedliwo\u015bci, a nie tylko mi\u0142osierdzia. Jak zauwa\u017ca \u015bw. Augustyn: \u201eDajesz chleb g\u0142odnemu; lepiej by jednak by\u0142o, aby nikt nie \u0142akn\u0105\u0142 i aby\u015b nie potrzebowa\u0142 nikomu dawa\u0107. Odziewasz nagiego; oby wszyscy mieli w co si\u0119 ubra\u0107 i niczego nie potrzebowali!\u201d (Homilie na Ewangelie i Pierwszy List \u015awi\u0119tego Jana. Cz\u0119\u015b\u0107 druga; Homilia 8, p. 5, ATK, Warszawa 1977).<\/p>\n Dlatego mam nadziej\u0119, \u017ce ten Rok Jubileuszowy pobudzi rozw\u00f3j polityki przeciwdzia\u0142ania starym i nowym formom ub\u00f3stwa, a tak\u017ce zach\u0119ci do podj\u0119cia nowych inicjatyw na rzecz wsparcia i pomocy najubo\u017cszym z ubogich. Praca, edukacja, dom, zdrowie to warunki bezpiecze\u0144stwa, kt\u00f3rego nigdy nie zapewni si\u0119 za pomoc\u0105 broni. Wyra\u017cam uznanie dla istniej\u0105cych ju\u017c inicjatyw oraz zaanga\u017cowania, kt\u00f3re codziennie jest podejmowane na szczeblu mi\u0119dzynarodowym przez du\u017c\u0105 liczb\u0119 m\u0119\u017cczyzn i kobiet dobrej woli.<\/p>\n Powierzmy si\u0119 Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi, Pocieszycielce strapionych, i wraz z Ni\u0105 wznie\u015bmy pie\u015b\u0144 nadziei, przyjmuj\u0105c za swoje s\u0142owa Te Deum: \u201eIn Te, Domine, speravi, non confundar in aeternum\u201d \u2013 \u201eW Tobie, Panie, zaufa\u0142em, nie zawstydz\u0119 si\u0119 na wieki\u201d.<\/p>\n Watykan, dnia 13 czerwca 2025 r., we wspomnienie \u015bw. Antoniego z Padwy, patrona ubogich<\/p>\n LEON PP. XIV<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Or\u0119dzie Ojca \u015awi\u0119tego Leona XIV na IX \u015awiatowy Dzie\u0144 Ubogich<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":8088,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[19,61,81],"tags":[],"class_list":["post-8087","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-aktualnosci","category-czytelnia","category-leon-xiv"],"featured_image_urls":{"full":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019.png",1062,600,false],"thumbnail":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019-150x150.png",150,150,true],"medium":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019-300x169.png",300,169,true],"medium_large":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019-768x434.png",640,362,true],"large":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019-1024x579.png",640,362,true],"1536x1536":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019.png",1062,600,false],"2048x2048":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019.png",1062,600,false],"newsever-slider-full":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019.png",1062,600,false],"newsever-featured":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019-1024x579.png",1024,579,true],"newsever-medium":["https:\/\/albert.radom.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/b_8019-720x475.png",720,475,true]},"author_info":{"display_name":"xdar","author_link":"https:\/\/albert.radom.pl\/?author=1"},"category_info":"Aktualno\u015bci<\/a> Czytelnia<\/a> Leon XIV<\/a>","tag_info":"Leon XIV","comment_count":"0","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8087","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8087"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8087\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8089,"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8087\/revisions\/8089"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/8088"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8087"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8087"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/albert.radom.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8087"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nNA IX \u015aWIATOWY DZIE\u0143 UBOGICH<\/i><\/b><\/span><\/p>\n
\n16 listopada 2025 r.<\/span><\/i><\/p>\n