Komunikat o śmierci bp. Pawła Sochy

Dnia 29 października odszedł do Pana śp. Ks. bp Paweł Socha, emerytowany biskup pomocniczy diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Śp. bp Socha urodził się w Wojsławicach, na terenie parafii Kuczki, które przynależą do diecezji radomskiej. Choć jego kapłańska i biskupia droga życia związała go na wiele lat z Kościołem na zachodzie Polski, to jego rodzinne korzenie pozostają związane z naszą ziemią, do której chętnie powracał.

Szczególnym kluczem do odczytania jego biskupiej posługi pozostaje zawołanie, które wybrał: „Facere veritatem in caritate” – „Czynić prawdę w miłości”.

Proszę wszystkich Diecezjan, kapłanów, osoby życia konsekrowanego oraz wiernych świeckich o modlitwę w intencji śp. bp. Pawła Sochy. Niech pamięć o jego życiu i posłudze będzie połączona z naszą modlitwą o dar życia wiecznego.

Niech Miłosierny Bóg przyjmie go do swojej chwały, obdarzy pokojem i pozwoli mu oglądać swoje oblicze.

Wasz Biskup Marek

***

Bp Paweł Socha urodził się 10 stycznia 1935 r. w Wojsławicach pod Radomiem, w diecezji sandomierskiej (obecnie – radomskiej). W 1951 r. wstąpił do Zgromadzenia Misji, wspólnoty zakonnej założonej przez św. Wincentego a Paulo. Święcenia kapłańskie z rąk abp. Eugeniusza Baziaka otrzymał 22 maja 1958 r. w kościele Księży Misjonarzy w Krakowie na Stradomiu. W latach 1958-59 był wikariuszem w Żaganiu, a następnie – w latach 1959-62 – studiował teologię fundamentalną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1962 r. został skierowany jako wykładowca do seminarium duchownego w Gościkowie-Paradyżu. W 1969 r. uzyskał tytuł doktora teologii na podstawie rozprawy „Idea Tradycji według konstytucji Dogmatycznej Dei Verbum”. 16 listopada 1973 r. Ojciec Święty Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym w nowo utworzonej diecezji gorzowskiej, przydzielając mu stolicę tytularną Tunigaba. Święcenia biskupie z rąk kard. Karola Wojtyły otrzymał 26 grudnia 1973 r. w katedrze gorzowskiej. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Facere veritatem in caritate (Czynić prawdę w miłości).

Swoją posługę biskupią sprawował przez cały czas w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej (do 1993 r. nosiła ona nazwę diecezji gorzowskiej). Jako biskup pomocniczy pracował najpierw u boku sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty, następnie bp. Józefa Michalika, bp. Adama Dyczkowskiego i bp. Stefana Regmunta.

Był wikariuszem generalnym biskupów gorzowskich i zielonogórsko-gorzowskich, członkiem kolegium konsultorów, rady kapłańskiej i diecezjalnej rady duszpasterskiej oraz innych gremiów diecezjalnych. Przez wiele lat prowadził wykłady dla alumnów diecezjalnego seminarium duchownego w Paradyżu, a w latach 1975-1978 pełnił tam ponadto funkcję rektora. Dwukrotnie, podczas wakansu stolicy biskupiej, powierzano mu urząd administratora diecezji.

W ramach Konferencji Episkopatu Polski angażował się w pracę rozmaitych jej gremiów: przewodniczył Komisji ds. Duchowieństwa (1980-1996), ponadto wchodził w skład Komisji Iustitia et Pax (w latach 1975-78), Komisji ds. Seminariów Duchownych (w latach 1975-80 i ponownie w latach 1989-1996.), Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego (1978-1996), Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego (1980-89), Komisji ds. Ateizmu (1980-1989), a także Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni. W 1990 r. był uczestnikiem VIII Synodu Biskupów w Rzymie poświęconego formacji kapłańskiej.

W latach 1981-97 był dyrektorem krajowym Unii Apostolskiej Kleru.

Ceniony jako rekolekcjonista i kaznodzieja. Wielokrotnie zapraszano go do prowadzenia rekolekcji, zwłaszcza rekolekcji kapłańskich, w kraju i za granicą.

Opublikował wiele artykułów i recenzji naukowych. Był także autorem bądź redaktorem licznych opracowań o charakterze popularnym wydanych w formie książkowej lub opublikowanych w czasopismach. Przez wiele lat redagował pismo „Dobry Pasterz” (organ Komisji Episkopatu ds. Duchowieństwa) i „Notitiae Unionis Apostolicae” (organ Unii Apostolskiej Kleru).

W roku 2018 został odznaczony przez Krzyżem Kawalerskim, a w 2024 r. – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2018 r. przyznano mu honorowe obywatelstwo gminy Gózd. W roku 2007 otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Województwa Lubuskiego.

Pod koniec roku 2009, w związku ze zbliżającym się ukończeniem 75. roku życia, złożył – zgodnie z przepisami prawa kanonicznego – rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego. Ojciec Święty Benedykt XVI przedłużył mu wówczas mandat na pełnienie tej posługi w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej do końca 2011 r. 16 stycznia 2012 r., w wieku 77 lat, przeszedł na emeryturę.

W trakcie emerytury nadal czynnie wspomagał najpierw bp. Stefana Regmunta, a później bp. Tadeusza Lityńskiego wizytując parafie, udzielając sakramentu bierzmowania i pełniąc inne posługi biskupie.

Śp. bp. Pawła Sochę powierzajmy Bożemu Miłosierdziu.

Źródło: diec. zielonogórsko-gorzowska/ BP KEP